•Gee [Tokyo's Story ♥ แวะเวียน]

posted on 21 Jul 2013 01:22 by rin2984123 in Gee
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งเล็กๆที่เรียกว่า....
 
 
 
 
กาจูกาปูดูป้ากีตาล่า อาอาอาาาา กี๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย์ #ไม่
 
 
 
 
เป็นเรื่องราวในตอนที่โตเกียวหายไปสองวันค่ะ เธอกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดมา
และนี่คือเรื่องราวที่จะเล่า(?)ให้ได้ฟังกัน  เย้!
 
อาจกล่าวถึงลูกๆของท่านในทางอ้อม  แต่เป็นแค่การเล่าเรื่องเฉยๆน้ออออ _/\_
 
(ติชมได้นะคะ  แต่งตอนกลางคืนอาจจะเบลอๆหน่อย #อารมณ์แบบคนติสแตก)
 
 
 
----------
 
 
เสียงกระทบกันของรองเท้าและพื้นไม้ดังกึกกักไปทั่วบ้าน  ต้นเหตุมาจากสาวน้อยนางหนึ่งที่กำลังเดินว่อนไปทั่วเพื่อหา 'ของกินที่จะนำไปฝาก' คนที่บ้านเกิด.....ถึงจะไม่ใช่ที่ๆเกิดจริงๆแต่ก็เติบโตมากจากที่นั่นตั้งแต่ยังเป็นทารก  ก็คงจะเรียกว่าเป็นบ้านเกิดได้แหละนะ?
 
 
"นี่ยัยหนู  ฉันบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่ารับงานนอก  นี่เธอจงใจใช่มั้ย? คิดจะเอาผ้าชั้นดีของฉันไปหากำไรเอาเองล่ะสิ... เหอะ ให้รู้ซะบ้างนะว่าที่เธอมีที่ซุกหัวนอนอยู่ได้น่ะก็เพราะ---"
 
"ค่าาาาาา   หนูทราบค่ะ  เพราะคุณป้ามาเรียสุดสวยคนนนี้ใช่มั้ยล่ะคะ?" เด็กสาวฉีกยิ้มสดใสอย่างที่เคยทำประจำ "คราวหลังจะไม่ทำอีกแล้วคะ!" เธอทำวันทยาหัตหน้าระรื่นให้แก่หญิงสูงวัยที่ได้ชื่อว่าเป็น 'ผู้มีพระคุณ' และ 'เจ้านาย'
 
หล่อนกำลังดุเธอข้อหาแอบตัดเย็บผ้าให้ลูกค้าเองโดยไม่บอก โตเกียวหัวเราะราวกับว่ามันเป็นเรื่องขำขันประจวันทั้งๆที่ในใจนั้น.....รู้สึกรำคาญเต็มทน
 
 
 
ผ้าชั้นดีเหรอ?  มันก็แค่เศษผ้าตามตลาดพื้นๆที่เอามาย้อมแมวขายเท่านั้นแหละ...
 
 
 
 
"แล้วนี่จะไปกี่วัน?" โซเฟียคงจะรู้สึกเหนื่อยใจกับเด็กคนนี้จึงเปลี่ยนเรื่องคุย
 
"ประมาณ...สองสามวันค่ะ" โตเกียวตอบแล้วรีบยัดทุกอย่างลงกระเป๋า  หวังจะให้บทสนทนานี้จบลงเร็วๆ "ไปก่อนนะคะ!" เมื่อคิดว่าไม่ลืมอะไรแน่แล้วสาวน้อยก็รีบเผ่นแผล่วออกมาจากบ้าน ก่อนที่คุณ 'เจ้าของบ้าน' จะบ่นอะไรอีก
 
เธอถอนหายใจยาว.....จากนั้นก็ย้มออกมาเมื่อคิดว่าจะได้กลับไปหาคนที่เธอรักและรักเธอซักที
 
 
 
...
 
ไม่รู้ว่าดึกเท่าไหร่แล้ว  แต่จากความมืด  คาดว่าคงจะดึกมาก....โตเกียวเดินเลียบตามริมลำธารได้ซักพักก็หยุด  เธอนั่งพักตรงโขดหินใกล้ๆ  เงยหน้ามองดวงจันทร์ที่กลมโตสวยงาม
 
เป็นที่ทราบกันดีว่ายุคนี้ยังไม่มีพาหนะเดินทางอะไร  การจะเดินทางมาเกือบข้ามเขตแบบนี้คงจะกินเวลาเป็นวันแน่  แต่ด้วยความช่วยเหลือเล็กๆน้อยของครอบครัวอุปถัมป์... ทำให้เธอสามารถเข้ามายัง 'ป่าเอลฟ์' ได้เพียงพริบตาเดียว
 
"เมื่อไหร่จะถึงน้า....คิดถึงทุกคนจัง" 
 
สาวน้อยพร่ำเพ้อออกมาเบาๆราวกับจะกระซิบผ่านสายลม  
 
โตเกียวยิ้ม....เธอมักจะยิ้มเสมอไม่ว่าจะเผชิญกับอะไรก็ตาม
 
 
 
"เอาล่ะ!  ไปต่อดีกว่า"  เจ้าของดวงตากลมโตลุกขึ้นอย่างมุ่งมั่น  ก่อนจะเดินเลียบไปตามลำธารเรื่อยๆ  ภาวนาว่าสัมผัสพิเศษที่มีคนมอบให้จะยังไม่หายไป
 
 
 
 
เนิ่นนานจนเกือบจะถอดใจ  ถ้าเป็คนปกติต้องคิดว่าบ้าแน่ๆ...ที่จะหาหมู่บ้านเอลฟ์อันลึกลับท่ามกลางป่าไม้เช่นนี้  
 
 
แต่สำหรับโตเกียว....เด็กสาวผู้ซึ่งเติบโตและใช้ชีวิตอยู่ในป่านี้มาตั้งแต่ยังแบเบาะ ป่านี้ก็เสมือนกับสวนหลังบ้านของเธอ  แม้ว่าป่าจะเปลี่ยนไปบ้างก็ตาม  แต่สภาพส่วนใหญ่ก็ยังคงดีอยู่
 
 
 
 
 
ท่ามกลางความเงียบสงัด...โตเกียวยืนนิ่งเพ่งมองไปยังจุดๆหนึ่ง   จุดที่คนธรรมดาย่อมต้องไม่ทันสังเกตเห็น...
 
ภาพเบื้องหน้าเธอตามที่คนทั่วไปเห็นคงจะเป็นป่า....ป่า...และป่า....ที่ไม่ว่ามองไปทางไหนก็เหมือนกันหมด  แต่สำหรับสาวน้อยคนนี้  เธอเห็นสิ่งที่พิเศษกว่านั้น  สิ่งที่เรียกว่า...'กำแพง'
 
โตเกียวยื่นมืออกไป  พลางพึมพำเวทย์มนต์บทหนึ่งซึ่งเธอจำได้แม่นยำ เพราะมนต์บทนี้เป็นมนต์ที่เธอใช้มานับไม่ถ้วน 
 
ทันทีที่ก้าวเท้า.....ร่างของเธอก็เลือนหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย.............
 
 
 
 
 
...
 
"คุณป้าคะ!!"  เสียงตะโกนบาดแก้วหูเรียกให้หญงชราร่างเล็กหันมามอง  ตะกร้าผลไม้ที่ถืออยู่หล่นกระจัดกระจายด้วยแรงของเด็กสาว  โตเกียวโผเข้ากอดหญิงเอลฟ์สูงวัยร่างเล็กอย่างโหยหา....โหยหาความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาตลอดทั้งเดือน
 
"โดเกียว....ถ้าจะกลับมาทำไมไม่ส่งจดหมายมาก่อน"  หญิงเอลฟ์นนั้นยิ้ม  มือเหี่ยวลูบแผ่วเบาที่แก้มอมชมพูใสของเด็กสาว  
 
"โถ่....คุณป้าคะ  กลางป่ากลงเขาแบบนี้ใครที่ไหนจะส่งจดหมายมาได้กันล่ะ" โตเกียวหัวเราะร่วน พาให้คุณป้าของเธอหัวเราไปด้วย
 
"พี่โตเกียวกลับมาแล้ว!" เสียงของเด็กๆกลุ่มหนึ่งดังขึ้น  พร้อมๆกับร่างของเอลฟ์ตัวเล็กๆนับสิบกรูกันออกมารุม ทั้งกอดและกระโดดทับ แม้แต่แรงของผู้หญิงแบเธอก็ทานไม่อยู่จนต้องล้มนั่งลง
 
"โอ้ย! เบาๆสิ  เดี๋ยวพี่ก็ช้ำตายพอดี"  เสียงหัวเราะและเสียงตะโดนเรียกกันของคนในหมู่บ้านดังระงมไปทั่วบริเวณ  การมาของเด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งได้นำความรื่นเริงและความสุขมาสู่หมู่บ้านเอลฟ์อันแสนเงียบเหงานี้ด้วย
 
 
 
 
...
 
ดึกสงัด....ไฟในบ้านของเอลฟ์ทุกหลังดับไปแล้ว  หากแต่บ้านหลังหนึ่งยังคงเปิดไว้อยู่  
 
โตเกียวนั่งอยู่บนเตียง  มองไปรอบๆบริเวณบ้านอย่างคิดถึง....บ้านที่เธอเติบโต
 
"ป้าโซฟีคะ....ป้าไม่ได้ตกแต่งบ้านเพิ่มเลยเหรอคะ?" เด็กสาวถามพลางรับแก้วนมอุ่นๆจากมือเอลฟ์อันเป็นที่รัก  ป้าโซฟีอยิ้มแล้วมานั่งที่เก้าอี้โยกอย่างเคย
 
"ใครจะไปบ้าแต่งบ้านเหมือนหนูล่ะ... ตอนเด็กๆนะเผลอเป็นไม่ได้  ต้องหยิบนู่นเอานี่มันแขวนมาห้อยเต็มไปหมด  บ้านป้าก็ออกจะแคบ...ตกแต่งแค่นี้ก็พอแล้ว" 
 
โตเกียวหัวเราะแห้งๆ "นั่นสินะคะ..."
 
"แล้วในเมือง....ที่ๆหนูไปล่ะ  เป็นยังไงบ้าง?" ป้าถาม  โตเกียววางแก้วนมลงก่อนะจะตอบ
 
"สนุกดีคะป้า... ตอนนี้หนูทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟ แล้วตัดชุดพ่วงไปด้วย..." เธอชันเข่าเล็กๆขึ้นมากอด "แต่ว่ายัยอ้วนเจ้าของร้านนิสัยแย่มากเลยค่ะ ชอบเอาเสื้อเก่าๆไปขสยให้ลูกค้า  แถมพอหนูบอกจะตัดเสื้อใหม่ให้...ก็ยังด่าหนูว่ายุ่งไม่เข้าเรื่องอีกค่ะ..."
 
โตเกียวทำหน้ามุ่ย  ป้าโซฟีหัวเราะน้อยๆแล้วลูบหัวเด็กสาว  "แล้วหนูทำยังไง?"
 
"หนูก็แอบตัดเองซะเลยสิคะ!  มีลูกค้าหน้าตาดีมาใช้บริการด้วยนะ" เธอหัวเราะ
 
"แล้วยังไงอีก?" ป้าถามต่อ  โตเกียวนิ่งคิดไปซักพัก  ในหัวพยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ต่างๆออกมาให้ดีที่สุด
 
"อืม.... หนูได้เจอลูกครึ่งเอลฟ์ด้วยล่ะค่ะ  แล้วก็มีลูกครึ่งแฟรี่....เธอบินได้ด้วยนะคะ! สุดยอดมากเลย  แถมยังเลี้ยงเสือไว้ด้วยอีก...โตเกียวก็อยากเลี้ยงบ้างจัง......"
 
"แล้วทำไมหนูไม่เลี้ยงล่ะ?"
 
"ก็ยัยอ้วนนั่นน่ะสิคะ..." โตเกียวหน้ามุ่ยอีกรอบ "แค่น้องแมวยังไม่ยอมให้เลี้ยงเลย....หล่อนบอกกลัวบ้านฉันเหม็น สกปรก...แหวะ  ร้านเสื้อตัวเองยังซ่อมซ่อกว่าเลย"
 
ป้าโซฟีหัวเราะอีกครั้ง "แล้วเจออะไรอีก?"
 
"อืมมมม....ก็มีไม่เยอะนะคะ  คุณทหารที่ทำอาหารอร่อยมากๆ  คุณผู้ชายที่มีตาเยอะมาก...อะ..เพราะว่าเขาโดนคำสาปน่ะค่ะ........อ้อ! แล้วก็เจอปิศาจด้วยค่ะ!" 
 
"หืม....งั้นเหรอจ๊ะ  แล้วปิศาจตนนั้นเป็นยังไงล่ะ?"
 
"ก็......" โตเกียวกัดริมฝีปากนิดๆเป็นเชิงกำลังหาคำพูดที่เหมาะสม ".....บ้าค่ะ"
 
"บ้ายังไงจ๊ะ?" ป้าโซฟีอมยิ้ม
 
"บ้าแบบ...บ้ามากค่ะ!  นิสัยไม่ดี ขี้แกล้ง ปากเสัย แถม....เผด็จการด้วยค่ะ"
 
พอถึงตรงนี้ป้าโซฟีหัวเราะร่วนออกมา "หนูน่ะ...ไม่มีสิทธิ์ไปว่าคนอื่นเขานะจ๊ะ" 
 
"เอ๋...ทำไมล่ะคะ?" โตเกียวทำแก้มพอง  ป้าโซฟีแค่ยิ้มน้อยๆแล้วลูบหัวเด็กสาวตรงหน้า
 
"เข้านอนได้แล้วจ๊ะ...." 
 
"...ค่ะ...ฝันดีนะคะ" โตเกียวหันไปจุ๊บแก้มราตรีสวัสดิ์ก่อนจะปีนขึ้นไปนอนบนเตียงชั้นสอง
 
ป้าโซฟีดับไฟ  ไม่นานนักทั้งบ้านก็มีแต่ความเงียบงัน.... เด็กสาวนอนคิดบางอย่างบนเตียง  ก่อนจะตัดสินใจถามออกไป
 
"....ป้าคะ....ความรัักเนี่ยมันเป็นยังไงเหรอคะ?"
 
"......หนูถามทำไมจ๊ะ?"
 
สาวน้อยเงียบไปพักหนึ่ง "...หนู....หนูแค่อยากรู้ค่ะ...."
 
"...."
 
เสียงคุยเงียบหายไปนาน  จนโตเกียวนึกว่าจะไม่ได้คำตอบแล้ว  เธอจึงลับตา  และคิดว่าพรุ่งนี้จะค่อยถามอีกครั้ง.... ก่อนที่จะเคลิ้มหลับไป  เธอก็รู้สึกถึงสัมผัสอุ่นอันอ่อนโยนกำลังลูบหัวเธอย่างแผ่วเบา....
 
"หนูจะรู้ได้ทันทีจ๊ะ....เด็กน้อย"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"ป้าคะ..."
 
"จ๊ะ?"
 
"พรุ่งนี้เช้า......หนูขอไปไหว้หลุมศพคุณพ่อกับคุณแม่ได้มั้ยคะ?"
 
"ได้สิจ๊ะ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"
 
"..."
 
"....โตเกียว?"
 
"..."
 
"..."
 
".....ขอบคุณค่ะป้า............"
 
 
...
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
จบ! (  ≧▽≦) แฮ่....... 
 
มีแอบงงกับการใช้สรรพนานเล็กน้อย 5555 #ไม่ได้แต่งแบบนี้มานาน
 
 
ก็..........จริงๆไม่มีสาระอะไรเลยแฮะ #กำ
 
ว่าจะเขียนลึกๆกว่านี้แต่คิดอีกที....แค่นี้ดีว่าเนาะ 5555
 
 
เอ้า!! แปะรูปส่งท้ายหน่อย  #ระวังแหก
 
 
โตเกียวอินชุดนอน.... #หน้าตาแบบว่าเพิ่งตื่น
 
 
ดิสอิสอะโตเกียวสไตล์นัเบอร์ทู <3  #นัมเบอร์วันคือูปในโปรไฟล์
 
 
ดิสอิสอะโตเกียวสไตล์ นัมเบอร์ทรี - ว่าด้วยชุดผิดยุค.....
 
 
และ!! โตเกียวอิน 3D !!
#น่ารักสาสสสสสสสสสสสสสส #ฟวดสาฟวหสดาฟงดด
 
 
แอนด์... CV ของเจ้าตัว
 
 
 
ไปล่ะจ้า!  เจอกันใหม่ถ้าชาติต้องการ   บายส์
 
 

Comment

Comment:

Tweet